Handelingen 16
 
   Paulus en Timotheüs
 1 En hij kwam in Derbe en in Lystre aan. En zie, er was daar een zekere discipel van wie de naam Timotheüs was, de zoon van een gelovige Joodse vrouw, maar van een Griekse vader;
 2  van wie een goed getuigenis gegeven werd door de broeders in Lystre en Ikonium.
 3 Paulus wilde dat die met hem mee zou gaan; en hij nam hem bij zich en besneed hem  omwille van de Joden die in die plaatsen woonden, want zij wisten allen dat zijn vader een Griek was.
 4 En toen zij de steden langs reisden, brachten zij hun de bepalingen over  waarvan de apostelen en de ouderlingen in Jeruzalem besloten hadden dat men die in acht moest nemen.
 5 De gemeenten dan werden bevestigd in het geloof en namen dagelijks in aantal toe.
 6 En nadat zij door Frygië en het land van Galatië gereisd waren, werden zij door de Heilige Geest verhinderd het Woord in Asia te spreken.
 7 En bij Mysië gekomen, probeerden zij naar Bithynië te reizen, maar de Geest liet het hun niet toe.
 8 En nadat zij Mysië voorbijgereisd waren,  kwamen zij in Troas.
   Het visioen in Troas
 9 En Paulus kreeg 's nachts een visioen te zien: er stond een Macedonische man, die hem dringend vroeg: Kom over naar Macedonië en help ons!
 10 Toen hij nu dit visioen gezien had, probeerden wij meteen naar Macedonië te reizen, omdat wij eruit opmaakten dat de Heere ons geroepen had aan hen het Evangelie te verkondigen.
   Paulus in Filippi
 11 Wij voeren dan van Troas weg en koersten recht op Samothrake aan en de volgende dag op Neapolis.
 12 En vandaar gingen wij naar Filippi, de eerste stad van dit deel van Macedonië, een kolonie. En wij verbleven een aantal dagen in die stad.
 13 En op de dag van de sabbat gingen wij de stad uit, de rivier langs, waar het gebed gewoonlijk plaatsvond; en nadat wij daar waren gaan zitten, spraken wij tot de vrouwen die er samengekomen waren.
   Lydia en de cipier bekeerd
 14 En een zekere vrouw, van wie de naam Lydia was, een purperverkoopster uit de stad Thyatira, die God diende, luisterde naar ons. En de Heere opende haar hart, zodat zij acht gaf op wat door Paulus gesproken werd.
 15 En toen zij gedoopt was, en haar huisgenoten, drong zij er bij ons op aan: Als u van oordeel bent dat ik trouw ben aan de Heere, kom dan in mijn huis en blijf er.  En zij drong er sterk bij ons op aan.
 16 En het gebeurde toen wij naar de plaats van het gebed gingen, dat een zekere slavin  die een waarzeggende geest had, ons tegemoetkwam. Zij verschafte haar meesters  veel inkomsten met waarzeggen.
 17 Zij liep achter Paulus en ons aan en riep voortdurend: Deze mensen zijn dienstknechten van God, de Allerhoogste, die ons een weg naar de zaligheid verkondigen. 
 18 En dat deed zij vele dagen lang. Maar Paulus, die zich daaraan ergerde, keerde zich om en zei tegen de geest: Ik gebied u in de Naam van Jezus Christus uit haar weg te gaan!  En hij ging op hetzelfde moment uit haar weg.
 19 Toen haar meesters zagen dat hun hoop op inkomsten verdwenen was,  grepen zij Paulus en Silas en sleurden hen mee naar de markt, voor de stadsbestuurders.
 20 En nadat zij hen naar de magistraten gebracht hadden, zeiden zij:  Deze mensen verstoren de orde in onze stad. Het zijn namelijk Joden,
 21 en zij verkondigen gewoonten die wij niet mogen aannemen en ook niet mogen naleven, omdat wij Romeinen zijn.
 22 En de menigte kwam als één man tegen hen in verzet. En de magistraten rukten hun de kleren af en  gaven bevel hen met stokken te slaan.
 23 En nadat zij hun veel slagen toegediend hadden, wierpen zij hen in de gevangenis en geboden de cipier hen zorgvuldig te bewaken.
 24 En toen hij dat bevel gekregen had, wierp hij hen in de binnenste kerker en zette hij hun voeten vast in het blok.
 25 En omstreeks middernacht  baden Paulus en Silas en zongen lofzangen voor God. En de gevangenen luisterden naar hen.
 26 En er vond plotseling een grote aardbeving plaats, zodat de fundamenten van de gevangenis bewogen werden;  en onmiddellijk gingen alle deuren open en raakten de boeien van allen los.
 27 En de cipier, die wakker geworden was en zag dat de deuren van de gevangenis open waren, trok een zwaard en zou zichzelf gedood hebben, omdat hij dacht dat de gevangenen ontvlucht waren.
 28 Paulus riep echter met luide stem: Doe uzelf geen kwaad, want wij zijn allemaal hier.
 29 En toen hij om licht gevraagd had, sprong hij naar binnen en begon erg te beven, en hij viel voor Paulus en Silas neer;
 30 en hij bracht hen naar buiten en zei:  Heren, wat moet ik doen om zalig te worden?
 31 En zij zeiden:  Geloof in de Heere Jezus Christus en u zult zalig worden, u en uw huisgenoten.
 32 En zij spraken het Woord van de Heere tot hem en tot allen die in zijn huis waren.
 33 En hij nam hen in dat nachtelijke uur met zich mee en waste hun striemen, en hij werd onmiddellijk gedoopt, en al de zijnen.
 34 En hij bracht hen in zijn huis  en richtte voor hen de tafel aan. En hij verheugde zich dat hij met al zijn huisgenoten tot geloof in God gekomen was.
 35 En toen het dag geworden was, stuurden de magistraten de gerechtsdienaars en zeiden: Laat die mensen los.
 36 En de cipier nu berichtte deze woorden aan Paulus: De magistraten hebben het bericht gestuurd dat u losgelaten moet worden; vertrek dan nu en reis in vrede.
 37 Maar Paulus zei tegen hen: Zij hebben ons, die Romeinen zijn, onveroordeeld in het openbaar gegeseld en in de gevangenis geworpen en werpen zij ons daar nu onopgemerkt uit? Zo gaat dat niet! Laten zij zelf komen en ons uitgeleide doen.
 38 En de gerechtsdienaars nu berichtten deze woorden aan de magistraten; en die werden bevreesd toen zij hoorden dat zij Romeinen waren.
 39 En zij kwamen smekend naar hen toe; en toen zij hen uitgeleide gedaan hadden,  vroegen zij hun de stad te verlaten.
 40 En nadat zij de gevangenis uitgegaan waren, gingen zij naar Lydia; en toen zij de broeders gezien hadden, bemoedigden zij hen en gingen de stad uit.