Romeinen 9
 
   Droefheid over het ongeloof van Israël
 1 Ik  spreek de waarheid in Christus, ik lieg niet en mijn geweten getuigt mee door de Heilige Geest,
 2 dat het een grote bron van droefheid voor mij is, en een voortdurende smart voor mijn hart.
 3  Want ik zou zelf wel wensen vervloekt te zijn, weg van Christus, ten gunste van mijn broeders, mijn verwanten wat het vlees betreft.
 4  Zij zijn immers Israëlieten; voor hen geldt de aanneming tot kinderen en de heerlijkheid  en de verbonden en de wetgeving en de eredienst en de beloften.
 5 Tot hen behoren de vaderen, en uit hen is, wat het vlees betreft, de Christus voortgekomen,  Die God is, boven alles, te prijzen tot in eeuwigheid. Amen!
   De vrijmacht van de verkiezing
 6 Ik zeg dit niet  alsof het Woord van God vervallen is,  want niet allen die uit Israël voortgekomen zijn, zijn Israël.
 7  Ook niet omdat zij Abrahams nageslacht zijn, zijn zij allen kinderen.  Maar: Alleen dat van Izak zal uw nageslacht genoemd worden.
 8 Dat is: niet de kinderen van het vlees zijn kinderen van God,  maar de kinderen van de belofte worden als nageslacht gerekend.
 9 Want dit is het woord van de belofte:  Rond deze tijd zal Ik komen, en dan zal Sara een zoon hebben.
 10 En dit niet alleen,  maar zo was het ook met Rebekka, die zwanger was van één man, namelijk Izak, onze vader.
 11 Want toen de kinderen nog niet geboren waren, en niets goeds of kwaads gedaan hadden – opdat het voornemen van God, dat overeenkomstig de verkiezing is, stand zou houden, niet uit de werken, maar uit Hem Die roept –
 12 werd tot haar gezegd:  De meerdere zal de mindere dienen.
 13 Zoals geschreven staat:  Jakob heb Ik liefgehad en Ezau heb Ik gehaat.
 14 Wat zullen wij dan zeggen?  Is er onrechtvaardigheid bij God? Volstrekt niet!
 15 Want Hij zegt tegen Mozes:  Ik zal Mij ontfermen over wie Ik Mij ontferm en zal barmhartig zijn voor wie Ik barmhartig ben.
 16 Zo hangt het dan niet af van hem die wil, ook niet van hem die hardloopt, maar van God Die Zich ontfermt. 
 17 Want de Schrift zegt tegen de farao:  Juist hiertoe heb Ik u verwekt: dat Ik in u Mijn kracht bewijzen zou, en dat Mijn Naam verkondigd zou worden op de hele aarde.
 18 Dus Hij ontfermt Zich over wie Hij wil, en Hij verhardt wie Hij wil.
 19 U zult dan tegen mij zeggen: Wat heeft Hij dan nog aan te merken? Want wie heeft Zijn wil weerstaan?
 20 Maar, o mens, wie bent u toch dat u God tegenspreekt?  Zal ook het maaksel tegen hem die het gemaakt heeft, zeggen: Waarom hebt u mij zó gemaakt?
 21 Of heeft de pottenbakker geen macht over het leem, om uit dezelfde klomp klei  het ene voorwerp tot een eervol, het andere tot een oneervol voorwerp te maken?
 22 En is het niet zo dat God, omdat Hij Zijn toorn wilde bewijzen en Zijn macht bekendmaken, met veel geduld de voorwerpen van Zijn toorn, voor het verderf gereedgemaakt, verdragen heeft? 
 23 En dat met het doel om de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend te maken over de voorwerpen van Zijn ontferming, die Hij van tevoren bereid heeft tot heerlijkheid?
 24 Hen heeft Hij ook geroepen, namelijk ons, niet alleen uit de Joden, maar ook uit de heidenen.
 25 Zoals Hij ook in Hosea zegt:  Ik zal Niet-Mijn-volk noemen: Mijn volk, en de Niet-geliefde: Geliefde.
 26 En het zal zijn dat op de plaats waar tegen hen gezegd was:  U bent Niet-Mijn-volk, daar zullen zij kinderen van de levende God genoemd worden.
 27 En Jesaja roept over Israël uit:  Al zou het getal van de Israëlieten zijn als het zand van de zee, slechts het overblijfsel zal behouden worden.
 28 Want Hij voltooit een zaak en handelt die af in gerechtigheid. De Heere immers zal metterdaad Zijn zaak snel afhandelen  op de aarde. 
 29 En zoals Jesaja van tevoren gezegd heeft:  Als de Heere van de legermachten  ons geen nageslacht had overgelaten, zouden wij  als Sodom zijn geworden en aan Gomorra gelijkgemaakt zijn geweest.
   Het behoud van de heiden en de dwaling van Israël
 30 Wat zullen wij dan zeggen? Dit: dat de heidenen, die geen gerechtigheid hebben nagejaagd, gerechtigheid verkregen hebben, gerechtigheid echter die uit het geloof is.
 31 Maar Israël,  dat de wet van de gerechtigheid najaagde, is aan de wet van de gerechtigheid niet toegekomen.
 32 Waarom niet? Omdat zij die niet uit geloof zochten, maar als uit werken van de wet. Want zij hebben zich gestoten aan de steen des aanstoots,
 33 zoals geschreven staat:  Zie, Ik leg in Sion een steen des aanstoots en een struikelblok.  En: Ieder die in Hem gelooft, zal niet beschaamd worden.