Daniël, een vergeten uitlegger Nadat een hand op de muur van het paleis de boodschap had geschreven, werd het stil in de feestzaal. Stil door bijzondere graffiti die nu geen kleurrijke woorden schrijft op bruggen, zoals je tegenwoordig overal ziet, maar op de paleismuur. Het werd stil. Niet alleen omdat men de betekenis niet begreep, maar vooral door ontzag voor de vingers van die geheimzinnige mensenhand. God blijkt in elke tijd en altijd weer een verrassende God te zijn en zijn werk gaat onze pet te boven. Belsassars wijzen kunnen de boodschap niet uitleggen, maar zij wijzen wel op een vergeten uitlegger: Daniël, in hem woont de geest van de goden. Daniël die in stilte leefde met zijn God, moet komen. Als de wereld uitgeput raakt met haar wijsheid wordt de vraag naar God levend. Dat was toen en dat gebeurt nu. Een mens moet eerst zijn onmogelijkheden ontdekken wil hij naar Gods mogelijkheden vragen. Sterren schijnen onophoudelijk, maar we zien ze pas als het donker is.