Ik toch niet? Blijf Jezus in het midden zien! Hij regelt een pesachviering, gaat met de twaalf aan tafel en vertelt wat er gaat gebeuren. Bij al de pijn komt dan ook nog eens het verdriet van verraad. Was het bij Judas diepe teleurstelling over Jezus? Hij sprak van dood in plaats van troon en kroon. Zo vervloog de hoop op een mooie baan in het Koninkrijk. Judas’ plan werd doorkruist. Laten we maar niet te lang in die troebele put roeren … kijken. Het is goed mogelijk dat de weerspiegeling verontrustend herkenbaar is. Dit is duidelijk: Jezus droeg de zonden en wonden die bij ons mensen horen: hebzucht, lust, ambitie: allerlei soorten natuurlijke driften en verlangens die naar binnen zijn gericht, en niet naar buiten zoals de Schepper het bedoeld heeft. Zonden die we allemaal begaan. ‘Ik ben het toch niet, Heere?’ In het volle besef dat wij die Judas zouden kunnen zijn, kunnen we ons alleen maar verwonderen dat Hij ons nodigt aan Zijn tafel. Zijn lichaam voor u verbroken. Zijn bloed voor u vergoten. Tot een volkomen verzoening van al uw zonden.