Eerste Pinksterdag Deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel, dat vast en onwrikbaar is en reikt tot in het binnenste heiligdom, achter het voorhangsel. – Hebreeën 6:19
Wie gooit het anker uit? Je hebt misschien wel een kettinkje met een hartje, een kruis en een anker: liefde, geloof en hoop. De liefde van de Vader, het geloof in Jezus Christus en de hoop. Maar wie verbindt de gelovige met het binnenste heiligdom, waar Christus is? Wie gooit het anker uit en maakt het vast? Is dat niet de Heilige Geest, de Geest van Pinksteren? Stel dat de Heilige Geest geen anker zou uitgooien. Als alles kalm bleef, zouden we het misschien niet eens zo merken. Maar als de wind opsteekt, de storm losbarst en het onweer woedt – en als het dan op onze eigen stuurmanskunst zou aankomen – zouden we snel afdrijven en schipbreuk lijden. Zonder de Geest zouden we geen hoop hebben en zonder God in de wereld zijn. Maar nu is er de Geest, Die onze hoop verankert. De Geest Die zowel in Jezus Christus als in ons woont. ‘Blaas winden, u zult mij nooit van deze ankerplaats afbrengen; wat ik ook bereikt heb door het onderwijs van de Geest, ik zal het stevig vasthouden zolang ik leef.’ (Charles Haddon Spurgeon)