Een betrokken, diaconale gemeente Opnieuw komt er bezoek vanuit Jeruzalem in de gemeente van Antiochië. Enkele profeten, onder wie Agabus. De gave van de profetie was beloofd (Hand. 2:17,18). Enige voorzichtigheid is wel geboden, want hoe is de stem van God te herkennen en door te geven? Paulus waarschuwt al om de eigen stem niet voor de stem van God te houden. Agabus profeteert over een hongersnood, die inderdaad is gekomen. Dan komt er een beweging op gang, aangevuurd door het profetische woord. Hoe kunnen we wat er aan voedsel is, eerlijk met elkaar delen? Wat kan er een zwarte handel plaatsvinden, zoals in Wereldoorlog II, ook door christenen. Wat zit de zonde van het ego diep, zeker als het zwaard van de honger er is. In Antiochië deelt men vanuit de roep om de naaste lief te hebben als zichzelf. Barnabas en Paulus brengen de ingezamelde gaven en geven die af aan de ouderlingen van Jeruzalem. Nood lenigen is niet de zorg van enkelingen, maar is diaconale zorg naar elkaar. Samen zijn we toch één brood en één wijn! Geroepen: eerlijk zullen we alles delen. ‘Het geloof wordt in zijn vruchten geprezen.’ (Johannes Calvijn)