Wat een contrast! Het woordje ‘want’, waarmee het gelezen gedeelte begint, suggereert een voortzetting van de vorige verzen. Maar uit de manier waarop de tekst in de HSV afgedrukt is, blijkt dat de tot nu toe gebruikte poëzievorm plotseling overgaat op proza. De tegenstelling met het voorgaande is wel het meest opvallend. Waar de HEERE door Zijn eigen volk niet geëerd wordt, zal Zijn Naam groot zijn onder de heidenvolken. Toch is er ook continuïteit: de HEERE heeft de dienst van Israël niet nodig om geëerd te zijn. Het zal de heidenen een vreugde zijn om Hem te dienen. En ondertussen zegt Israël nu nog: ‘Die dienst aan de HEERE, je wordt er doodmoe van.’ ‘Pfuh’, zeggen de Israëlieten ervan (dat is waarschijnlijk bedoeld met het woord ‘wegblazen’). Daarom is wat hen betreft een mismaakt offer wel goed genoeg. In deze weken gedenken we hoe de HEERE Zelf voor het volmaakte offer zorgde. ‘Bekering is allereerst dat de verborgen onreinheid wordt weggenomen, zodat er een altaar voor God wordt opgericht in ons hart.’ (Johannes Calvijn)