Verbittering in plaats van verbroedering Wat een vervelend einde van dit hoofdstuk. Het leek in een happy end te eindigen, zo’n eensgezind besluit, zo’n gezamenlijke pastorale brief en dan die verbittering, die vieze, bittere nasmaak. Het was toch een prachtig stel betrokken zendelingen: Paulus en Barnabas. Barnabas wil Johannes Markus meenemen. Paulus, die wellicht andere ervaringen met Johannes Markus heeft, gaat hier niet mee akkoord. De onderlinge liefdesband knapt. Calvijn schrijft: ‘Deze droeve twist moet alle gelovigen met schrik vervullen, omdat wij zo weinig begeerte tot vrede hebben.’ Waarom raken zij van elkaar gescheiden? Waarom gebeurt dit zo vaak en blijven kinderen van God tegen elkaar verbitterd in plaats dat ze verbroedering, verzustering zoeken? Nee, die verbittering ontvangt zeker in de ogen van God geen hoofdprijs, zelfs geen troostprijs. Is de twist opgelost? We weten het niet. Twee grote mannen zijn hier heel kleine mensjes. Luister en kijk eens naar Christus, Die kwam om te dienen, voeten te wassen in plaats van de oren. Op Hem zien en de ander uitnemender achten dan zichzelf. ‘Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was …’ (Filipp. 2:5) JULI