8 november 2019

(…) mijn God, blijf niet ver van mij.
Psalm 38:22
Geen afstand blijven houden
Heftig. Gods pijlen treffen David. De hand van God drukt op hem. Zijn lichaam heeft stinkende wonden, zijn hart bonkt in hem. Hij loopt zwaar voorovergebogen. Zijn geliefden en vrienden weten er geen raad mee, blijven op afstand. Zijn tegenstanders laten zich laatdunkend uit. En David zelf? Hij doet alsof hij niets hoort en hij zwijgt. Hij heeft dit leed verdiend, vindt hij. Al deze ellende is zijn eigen schuld. Ik heb gezondigd, zegt hij en verontschuldigingen heeft ie niet. Zonde is zonde. Begrijp je de dichter in dit diepe buigen? Geen woord meer in te brengen. Ontzagwekkend zwijgen. Hand op de mond. Maar in deze situatie houd je het niet uit, David zegt dat het zo niet kan blijven. Hij hoopt op God, hij vraagt of de HEERE niet ver weg blijft. De toorn van God is terecht en daarin is de bede: Gedenk aan Uw ontfermingen. Jezus, blijf bij mij.
We kunnen God alleen goed kennen als we onze zonde kennen. (Blaise Pascal)